Фелікс Штоєр по-лемківскы


To je, zdo mi śe, pjyrszy przekłod ze ślůnskij na łymkowsko godka. Ńyma żech Łymko, beztůż na zicher bydům sam jakeś felery, nale zůu-wi-zůu myśla, iże werćiło śe to napisać, coby poszyrzić idyjo łymkowsko-ślůnskij spůłproce.

Łymkowsko godka (лемківскій язык) to godka Łymkůw. A fto to sům Łymki? Schodńosłowjański norůd, co bez wjeki żył we Karpatach mjyndzy Polokami a Słowjokami. We 1947 polsko „ludowo” włodza wyśedlyła jich ze hajmatu i terozki wjynkszość z ńich mjyszko na Dolnym Ślůnsku a Půmorzu. Gynau beztůż tyn wjersz Steuera, choća napisany we 30. rokach XX storoczo a uopisuje Sulkůw, můg by być szrajbńynty tyż uod łymkowskich poetůw powyśedlyńczyj wele.

Do tych, co ńy poradzům czytać cyrylice, ńiżyj doćepnył żech ślůnsko transliteracyjo.


Над ріком, над ріком высочат тополі,
Вітер зачне дути и листя зашептат.

Трясе ся і шептат, як давнійше было,
Як діти бавцяли, як стары кохали.
На луці, на луці росте смутно трава.
Якось ся ій цне фурт, бо ся моц стратило.
Зникли вшыткы ставы, выгынули рыбы,
Юж нашой бесіды од дітей не чути.
Порожньо, порожньо ґнеска в загородах,
Майже вшыткы стромы зимом замерзнули.
Пережыло зиму ту лем пару стромів,
Але юж недолго на них тіж час прийде.

В натурі, в натурі ниц не тырват вічно,
Дазраз вшыток скінчыт ся на божим сьвіті.
Прадіды, прабабы, нашы отец, мати,
Што ту в селі жыли, давно іх юж неє.
Умерли, умерли. Нове поколіня
Уже іх забыват. Прешліст ся не верне.

~Фелікс Штоєр
преклад: Бартоломій Ванот


 

Nad rikom, nad rikom wysoczat topoli,
Witer zaczne duty y łystja zaszeptat.

Trjase śa i szeptat, jak dawńijsze było,
Jak dity bawćały, jak stary kochały.
Na łući, na łući roste smutno trawa.
Jakoś śa ij cne furt, bo śa moc stratyło.
Znykły wszytky stawy, wyhynuły ryby,
Już naszoj beśidy od ditej ne czuty.
Porożńo, porożńo gneska w zahorodach,
Majże wszytky stromy zymom zamerznuły.
Pereżyło zymu tu łem paru stromiw,
Ale już nedołho na nych tiż czas pryjde.

W naturi, w naturi nyc ne tyrwat wiczno,
Dazraz wszytok skinczyt śa na bożym świti.
Pradidy, prababy, naszy otec, maty,
Szto tu w seli żyły, dawno ich już neje.
Umerły, umeły. Nowe pokolinia
Uże ich zabywat. Preszlist śa ne werne.

~Feliks Steuer
prekład: Bartołomij Wanot

Reklamy
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s